By Ray Acheson

(η ελληνική μετάφραση είναι κάτω)

In the last week as cities around the world have entered into lockdown, and as fear of the many uncertainties associated with our latest global crisis mount, some people have turned to what they have been told by their leaders always brings security and solutions to crisis and fear: guns.

Looking for safety through violence

In the United States and Canada, people are buying guns and ammunition in record numbers. Some governments are exacerbating this by increasingly using militarised language in a poor attempt to try to calm people, choosing the wrong analogy for what we collectively need to do in these perilous times. “Waging a war against an invisible enemy;” “we will defeat;” and “patriotic duty” are some of the phrases we have heard used by governments around the world.

But militarism is one of the things that got us into the situation. Not to the virus itself, but to the unconscionable amount of money that is spent on weapons globally—money which is now not available for things we actually need.

Misspent resources

Collectively, governments around the world are investing nearly two trillion dollars a year on militarism at the expense of public health infrastructure and research and every other aspect of social wellbeing.

In 2018, US military spending reached $649 billion—more than the next top eight spenders combined. And that figure does not include nuclear weapons. The cost of maintaining and expanding nuclear forces in the nine nuclear-armed states is budgeted to run into billions—and in the US case, one trillion—dollars over the coming decades. Even those countries that do not have a nuclear arsenal or those that do have decent social systems and health care, such as some of those in Europe and Canada, have spent increasing amounts of money militarising their borders and manufacturing weapons for export.

Equipped to fight wars, not pandemics

We are a world equipped to fight wars, not pandemics. The militarised systems designed to keep people from crossing borders cannot keep a virus from doing so. The nuclear bombs that we are told are meant to “deter” adversaries will have no effect on deterring diseases.

But having invested so much for so long, financially and intellectually, in militarised security, we now face the situation where militarism becomes the answer to every perceived or actual threat. In Serbia, for example, the government has enforced curfew hours and deployed its fully equipped army to the streets to maintain order, although there is nothing that indicates that regular police forces could not do the job. The army is further tasked with “protecting” the hospitals and medical staff. But the reality is that the medical staff don’t need guns to protect them, but adequate equipment, staff, and infrastructure.

Escalating militarism

Furthermore, the turn to militarism in situations like this escalates what levels of militarism we are willing to accept in our lives. It impacts what becomes the new normal. In the US, for example, before 9/11 there were not soldiers with machine guns in airports and train stations; now that is part of the every landscape: automatic weapons as you commute to work.

It also exacerbates racism, xenophobia, and an outsider-insider mentality. The vast economic investments in militarism have always relied on tensions between communities and groups. In a time of crisis, these are easy tropes to fall back on and reinvest in, or create anew. Doing violence to others to protect one’s self or one’s group is portrayed as a natural, even noble response. But in reality, it is just allowing the worst of the human spirit to prevail at the expense of what could be collective good.

Inequality kills; solidarity builds

Instead of militarism, we need redirection of funds to social and environmental wellbeing. But we also need a radical reimagining of our security infrastructure and ideas. We are all in this together (separately). We cannot overcome this crisis—or any of the future crises waiting for us in our highly interconnected, interdependent world. We cannot wall ourselves from others. We cannot kill those who we think threaten what is “ours”.

This is also the time to recognise that inequality kills and that solidarity, as a proactive, political act, is what will help us overcome this crisis and those that await in the future. We share a common fate—if nothing else, this pandemic should help illuminate that for us all.

Everyone everywhere in the world is suffering and will suffer, to greater or lesser extents, from the health, economic, social, and psychological impacts of this virus. It is a global, shared experience, and requires a global, shared response. Some countries are better equipped to deal with the aftermath of the pandemic, while some countries are already depleted of resources and ridden with problems. Their ability to respond to the pandemic and the inevitable economic crisis will greatly depend on the level of solidarity we manage to muster.

Organising for peace and prosperity

Part of that global response of solidarity means investing in the local: local food production, local systems for support. It means investing in preventative healthcare, community health and human well-being so that we create resilient communities. But local does not mean isolationist. Local does not mean we cut ourselves off or reinforce an us vs. them mentality. Instead it means a turn away from the exploitation of humans, animals, and the environment that goes along with our current overreliance on transnational corporations that put profits over people and planet. It means a turn towards developing more resilient local economies and food production. It means a turn away from the production and sale and use of weapons and violence to “secure” states or citizens, towards disarmament and demilitarisation.

Compassion, care, and collective action will see us through this crisis, and will be the bedrock upon which we can build a world beyond capitalist exploitation, militarised security, and environmental destruction. The time to start imagining and structuring that world is now.


Μιλιταρισμός ή Οργάνωση

Της Ray Acheson

Μετάφραση: Φωτεινή Σιάνου

Την τελευταία εβδομάδα καθώς πόλεις σε όλο τον κόσμο κλειδώνονται, και καθώς ο φόβος για τις πολλές αβεβαιότητες  που σχετίζονται με την τελευταία παγκόσμια κρίση μεγαλώνουν, κάποιοι άνθρωποι έχουν στραφεί σ’ αυτό που τους έχουν πει οι ηγέτες τους ότι πάντα φέρνει ασφάλεια και λύσεις στην κρίση και στον φόβο: όπλα αναζητώντας την ασφάλεια μέσω της βίας.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, οι άνθρωποι αγοράζουν όπλα και πυρομαχικά σε αριθμούς ρεκόρ. Κάποιες κυβερνήσεις το επιδεινώνουν αυτό αυξάνοντας την χρήση μιλιταριστικής γλώσσας σε μια φτωχή προσπάθεια να ηρεμήσουν τους ανθρώπους, επιλέγοντας λάθος αναλογία για ότι συλλογικά θα πρέπει να κάνουμε σ’ αυτούς τους επικίνδυνους καιρούς. «Κηρύσσοντας πόλεμο ενάντια σε έναν αόρατο εχθρός» «θα νικήσουμε» και «πατριωτικό καθήκον» είναι μερικές από τις φράσεις που έχουμε ακουστεί από κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο.

Όμως ο μιλιταρισμός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους βρεθήκαμε σ’ αυτήν την κατάσταση. Όχι στον ιό αυτόν καθ’ αυτό, αλλά στο παράλογο ποσό των χρημάτων που δαπανώνται για όπλα παγκοσμίως, χρήματα που τώρα δεν είναι διαθέσιμα για πράγματα που πραγματικά χρειαζόμαστε.

Πόροι που έχουν δαπανηθεί εσφαλμένα

Συλλογικά, οι κυβερνήσεις στον κόσμο επενδύουν σχεδόν δύο τρισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο στον μιλιταρισμό σε βάρος των υποδομών της δημόσιας υγείας και της έρευνας και κάθε άλλη πλευρά της κοινωνικής ευημερίας.

Το 2018, οι στρατιωτικές δαπάνες στις ΗΠΑ έφτασαν στο ποσό των δολαρίων 649 δισεκατομμύρια, περισσότερα από τις κορυφαίες οκτώ δαπάνες σε συνδυασμό. Και αυτός ο αριθμός δεν συμπεριλαμβάνει τα πυρηνικά όπλα. Το κόστος διατήρησης και επέκτασης των πυρηνικών δυνάμεων στις εννέα χώρες που κατέχουν πυρηνικά όπλα προϋπολογίζεται σε δισεκατομμύρια και στην περίπτωση των ΗΠΑ, ένα τρισεκατομμύριο δολάρια τις επόμενες δεκαετίες. Ακόμα και οι χώρες που δεν έχουν πυρηνικό οπλοστάσιο ή εκείνες που έχουν αξιοπρεπή κοινωνικά συστήματα και φροντίδα υγείας, όπως μερικές στην Ευρώπη και στον Καναδά, έχουν δαπανήσει αυξανόμενα ποσά στρατιωτικοποιώντας τα σύνορά τους και κατασκευάζοντας όπλα για εξαγωγή.

Εξοπλισμένοι για να πολεμούμε πολέμους και όχι πανδημίες

Είμαστε ένας κόσμος εξοπλισμένος να πολεμούμε πολέμους, όχι πανδημίες. Τα μιλιταριστικά συστήματα σχεδιασμένα για να κρατούν τους ανθρώπους από το να διασχίζουν σύνορα δεν μπορούν να παρεμποδίσουν έναν ιό. Οι πυρηνικές βόμβες που λέγεται ότι έχουν σκοπό να αποτρέπουν τους αντιπάλους δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα στην αποτροπή των ασθενειών.

Έχοντας όμως επενδύσει τόσα πολλά για τόσο πολύ χρόνο, οικονομικά και νοητικά, στην ασφάλεια του μιλιταρισμού, τώρα αντιμετωπίζουμε την κατάσταση όπου ο μιλιταρισμός γίνεται η απάντηση σε κάθε αντιληπτή ή πραγματική απειλή. Στην Σερβία, για παράδειγμα, η κυβέρνηση έχει εφαρμόσει ώρες περιορισμού της κυκλοφορίας και έχει αναπτύξει τον πλήρως εξοπλισμένο στρατό της στους δρόμους για την διατήρηση της τάξης, αν και δεν υπάρχει κάτι που να υποδηλώνει ότι η αστυνομικές δυνάμεις δεν θα μπορούσαν να κάνουν αυτή την δουλειά. Ο στρατός έχει αναλάβει την «προστασία» των νοσοκομείων και του νοσηλευτικού προσωπικού. Όμως η πραγματικότητα είναι ότι το νοσηλευτικό προσωπικό δεν χρειάζεται όπλα για την προστασία του, αλλά επαρκή εξοπλισμό, προσωπικό και υποδομές.

Κλιμακώνοντας τον Μιλιταρισμό

Επιπροσθέτως, η στροφή στον μιλιταρισμό σε καταστάσεις σαν αυτή κλιμακώνουν τα επίπεδα του μιλιταρισμού που αποδεχόμαστε στην ζωή μας. Έχει αντίκτυπο στο τι γίνεται το νέο κανονικό. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, πριν από τις 11/9 δεν υπήρχαν στρατιώτες με πολυβόλα στα αεροδρόμια και στους σταθμούς των τραίνων. Τώρα αυτό είναι μέρος του κάθε τοπίου: αυτόματα όπλα καθώς ταξιδεύεις για την δουλειά.

Επίσης οξύνει τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, και μία νοοτροπία των εντός και των εκτός. Οι τεράστιες οικονομικές επενδύσεις στον μιλιταρισμό πάντα βασίζονταν σε εντάσεις μεταξύ κοινοτήτων και ομάδων. Σε εποχές κρίσης, αυτές είναι εύκολες ροπές για οπισθοδρόμηση ή νέα επένδυση. Ασκώντας βία σε άλλους για την προστασία του εαυτού ή της ομάδας παρουσιάζεται ως φυσική, ακόμα και ευγενική απάντηση. Όμως στην πραγματικότητα, απλά επιτρέπει το χειρότερο του ανθρώπινου πνεύματος να επικρατήσει σε βάρος αυτού που θα μπορούσε να είναι το συλλογικό καλό.

Η ανισότητα σκοτώνει, η αλληλεγγύη χτίζει

Αντί για μιλιταρισμό, χρειαζόμαστε νέα κατανομή των πόρων προς την κοινωνική και περιβαλλοντική ευημερία. Όμως χρειαζόμαστε επίσης ριζοσπαστικές ιδέες για τις υποδομές ασφάλειάς μας. Είμαστε όλοι μαζί σ’ αυτό (ξεχωριστά). Δεν μπορούμε να υπερβούμε αυτή την κρίση ούτε όποιες από τις μελλοντικές κρίσεις που μας αναμένουν στον διασυνδεδεμένο, αλληλεξαρτώμενο κόσμο μας. Δεν μπορούμε να χτιστούμε σε τοίχοι από τους άλλους. Δεν μπορούμε να σκοτώνουμε εκείνους που θεωρούμε ότι απειλούν αυτό που είναι «δικό μας».

Είναι επίσης καιρός να αναγνωρίσουμε ότι η ανισότητα σκοτώνει και η αλληλεγγύη, ως προληπτική, πολιτική πράξη, είναι αυτή που θα μας βοηθήσει να υπερβούμε αυτή την κρίση και όσες μας αναμένουν στο μέλλον. Μοιραζόμαστε κοινή μοίρα, αν όχι οτιδήποτε άλλο, αυτή η πανδημία θα πρέπει να το φωτίσει αυτό για όλους μας.

Όλοι παντού στον κόσμου υποφέρουν και θα υποφέρουν, σε μεγαλύτερο ή σε μικρότερο βαθμό, από τις επιπτώσεις στην υγεία, οικονομία, κοινωνία, ψυχολογία αυτού του ιού. Είναι παγκόσμια, εμπειρία που μοιραζόμαστε, και απαιτεί παγκόσμια, απάντηση. Κάποιες χώρες είναι καλύτερα εξοπλισμένες να διαχειριστούν τις συνέπειες της πανδημίας, ενώ κάποιες άλλες έχουν ήδη εξαντλήσει τους πόρους και τα προβλήματα τους έχουν κυριαρχήσει. Η ικανότητά τους να ανταποκριθούν στην πανδημία και στην αναπόφευκτη οικονομική κρίση θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το επίπεδο της αλληλεγγύης που θα καταφέρουμε να επιδείξουμε.

Οργανώνοντας για την Ειρήνη και την Ευημερία.

Μέρος της παγκόσμιας ανταπόκρισης της αλληλεγγύης σημαίνει επένδυση στο τοπικό: τοπική παραγωγή τροφής, τοπικά συστήματα υποστήριξης. Σημαίνει επένδυση στην προληπτική φροντίδα υγείας, κοινοτική υγεία και ανθρώπινη ευημερία ώστε να δημιουργήσουμε ανθεκτικές κοινότητες. Όμως το τοπικό δεν σημαίνει απομόνωση. Τοπικό δεν σημαίνει ότι αποκόβουμε τους εαυτούς μας ή εφαρμόζουμε ένα σύστημα «εμείς εναντίον αυτών» νοητικά. Αντίθετα σημαίνει στροφή, μακριά από την εκμετάλλευση, ανθρώπων, ζώων, και το περιβάλλον, που πάει μαζί από την τρέχουσα υπερεξάρτηση στις διεθνείς εταιρείες που βάζουν τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους και τον πλανήτη. Σημαίνει στροφή προς την ανάπτυξη περισσότερο ανθεκτικών οικονομιών και παραγωγής τροφής. Σημαίνει στροφή από την παραγωγή και πώληση και χρήση όπλων και βίας για την «ασφάλεια» των κρατών ή των πολιτών, προς τον αφοπλισμό και την αποστρατιωτικοποίηση.

Η συμπόνοια, η φροντίδα, και η συλλογική δράση θα μας στηρίξουν διαμέσου αυτής της κρίσης, και θα αποτελούν το υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορούμε να οικοδομήσουμε έναν κόσμο πέρα από την καπιταλιστική εκμετάλλευση, την στρατιωτικοποιημένη ασφάλεια, και την περιβαλλοντική καταστροφή. Η ώρα να αρχίσουμε με φαντασία να δίνουμε σχήμα σ’ αυτόν τον κόσμο είναι τώρα.